Delen

Door Edwin Pakal-Shanb’r op 30 juni 2011

Lees rustig door, ik ga geen uitgebreide wiskundige berekeningen opschrijven. Het gaat nu over het delen van materiële en non materiële zaken. Is dit de volgende fase in onze ontwikkeling als mens?

Terugkijkend op de recente geschiedenis, en dan kijk ik terug vanaf 1960, is er op spiritueel vlak een leuke ontwikkeling te herkennen. De zestiger jaren werden gedomineerd door de flowerpower tijd. Mensen waren erg op zoek naar geluk in zichzelf. Om dit geluk te vinden keerden zij zich helemaal terug in zichzelf, om ergens van binnen het eeuwige geluk te kunnen vinden. Muziek, dans en drugs werden gebruikt om naar binnen te keren, om je af te kunnen sluiten voor de rest van de wereld en te proberen om de innerlijke stem te kunnen horen. Deze afgeslotenheid ging zo ver, dat de flowerpower aanhangers van mening waren dat zij de hulp van anderen niet nodig hadden om gelukkig te kunnen zijn, sterker nog, elke vorm van hulp werd niet geaccepteerd of gegeven. Een soort van logisch gevolg was dat mensen uiteindelijk in diepe depressies terecht kwamen of vast bleven hangen in verslaving aan drank en drugs. Het beperkte en veilige Ik-wereldje waarin geleefd werd, was het toch niet helemaal. Hoe zou het voelen als je een vervelende gebeurtenis hebt meegemaakt, zeg dat je hond is overleden waar je enorm aan gehecht was, en je kunt bij niemand je verhaal kwijt? Niemand om je emotie mee te delen, gewoonweg omdat iedereen met zichzelf bezig is en geen aandacht heeft voor zijn of haar medemens?

Nee, het werd anders in de tachtiger jaren. De volledig andere kant van de balans werd gezocht. De tachtiger jaren kenmerkte zich door mensen die zich volledig richtten op anderen en daarmee zichzelf volledig vergaten en op de achtergrond plaatsten. Neem hetzelfde voorbeeld van de overleden Hond. Oooh je hond is dood? Wat vreselijk! Ik voel je pijn,ik leef met je mee, ik neem je verdriet over zodat jij deze niet hoeft te voelen! En floep, daar zit je met de emotie van een ander. De mensen van deze generatie richten zich makkelijk op een ander en op de processen,  problemen en gedrag van een ander. Zij houden zich niet bezig met hun eigen processen, problemen of emoties. Dat van de ander is veel erger en belangrijker dan mijn eigen situatie. Ik laat mijzelf niet zien, maak me klein en onzichtbaar en richt me alleen maar op de problemen of negatieve ervaringen van en met anderen. Ik deel mijn eigen emotie en gevoel maar niet, want ik wil de ander er niet mee lastig vallen of ze willen het toch niet horen.

Ik probeer hier geen absolute waarheid neer te zetten, maar een grove schets te geven van de maatschappelijke ontwikkeling van een grote groep mensen. Misschien herken je het wel. Maar waar staan er nu? Kenmerkend voor maatschappelijke ontwikkeling is dat een collectief van mensen aan het zoeken is naar een soort van balans in het zijn. Vaak op onbewust niveau, we worden tenslotte allemaal beïnvloed door de gebeurtenissen in onze directe en indirecte omgeving, door wat we via de media meekrijgen en door de maatschappij waar wij in rondlopen. De balans was in de jaren zestig doorgeslagen naar het absolute individualisme, in de jaren tachtig sloeg de balans de andere kant op naar het zichzelf wegcijferen. Als je de balans maar vaak genoeg heen en weer laat slingeren en uit laat bewegen dan eindigt die ergens in het midden. Waar is dit midden dan in de maatschappelijke, persoonlijke ontwikkeling?

Wat ik nu zie gebeuren is dat we ons steeds meer en beter gaan realiseren dat we elkaar nodig hebben om onszelf te kunnen zijn, eigenlijk om steeds meer onszelf te kunnen worden. We komen er steeds meer achter dat het gaat om de keuzes die wij zelf mogen maken om gelukkig te kunnen worden en te mogen blijven. Maar wel dat we de spiegels van anderen nodig hebben om te begrijpen wat onze processen zijn waar we mee af mogen rekenen en zo dicht bij het Ik terecht te kunnen komen. Keuzes maak je voor jezelf, niet voor een ander,  maar je keuzes beïnvloeden anderen weer wel. Nu gaat het mij er niet om dat je keuzes maakt om de ander gelukkig te maken. Dat is zooooooooo jaren tachtig! Eigenlijk mag je keuzes maken om jezelf gelukkig te maken. Universeel gelukkig, niet geluksbeleving vanuit het ego, want dat voedt alleen maar de dualiteit en die vorm van geluksbeleving is maar van zeer korte duur. Nee, echt geluk die je in je hart kunt voelen. Dat gaan we steeds beter begrijpen en doen, hoewel de scheidslijn tussen kiezen voor geluk van het ego en geluk van het hart vaak nog een dunne is.

Er is nog een heel verhaal te vertellen over het maken van keuzes om geluk na te streven en af te rekenen met het ego. Dat kan pijn doen en als je echt vanuit je hart gaat leven zul je merken dat je afscheid gaat nemen van mensen die tussen jou en ‘jouw geluk van het hart’ in staan. Dit kunnen pijnlijke processen zijn, afscheid nemen is niet altijd even fijn. Alleen je zult merken dat je dan weer andere mensen op je pad tegen gaat komen die je juist ondersteunen bij het beleven van je geluk vanuit je hart. En dan gaat het pas echt leuk worden, want dan kun je keuzes gaan maken waar jij blij van wordt, en die ander ook! Zou dat niet mooi zijn om keuzes te kunnen maken waarvan jij en jouw omgeving helemaal blij van worden? Maar hoe doe je dat nou eigelijk, keuzes maken waar iedereen blij van wordt? Dat begint bij begrip, begrip voor je eigen situatie en voor de situatie van de ander. En dit kan alleen maar door te delen wat er in je omgaat, te vertellen hoe je gedachten, ego en emoties werken door ze vanuit de ‘ik’ vorm te beschrijven. Ik voel me angstig, mijn gedachten roepen heel hard: stop en dat maakt mij onrustig! Benoem alles vanuit je eigen gevoel, je eigen gedachten en emoties, zonder de ander aan te vallen. Deel je Ik met de ander. Combineer de jaren zestig met de jaren tachtig. Deel!

De energie gaat dan stromen, je krijgt onverwacht mooie gesprekken en inzichten. Je kunt nieuwe keuzes maken die je dichter bij jouw hart en bij het hart van de ander brengt. Zo gaan we eenheid creëren en de liefdevolle hartenergie laten stromen in overvloed! Er is echt genoeg voor iedereen. En als je dat kunt ervaren, hoe klein ook, dan kun je ook ervaren wat het doet om steeds meer te gaan delen. En dan niet alleen die zaken die in je gedachten of gevoel afspelen, maar ook gewoon in de materie. We zijn er steeds meer en meer aan toe om ook onze materiële zaken te delen. Het meest makkelijke is om eten en drinken te delen, om vrienden, bekenden, maar ook onbekenden uit te nodigen bij je thuis en iedereen neemt wat te eten of drinken mee… Samen eten, samen in gesprek en gedachten en inzichten uitwisselen, samen delen! Ook delen we steeds meer met Moeder Aarde. We begrijpen steeds beter dat zij ons geeft: voedsel, drank, zuurstof, onderdak. En dat wij haar ook zaken terug mogen geven ipv te nemen of te stelen of haar te vernietigen. Zorgzaam zijn voor onze planeet omdat zij ook voor ons zorgt. Biologisch eten, zelf je groente verbouwen, genieten van de natuur en de dieren. Ook dat is delen!

En kunnen we niet meer delen? Ons huis? Onze auto? Onze kleren? Ons geld (hoewel geld straks waarschijnlijk niet meer bestaat als we echt in een wereld van onvoorwaardelijke liefde en eenheid leven). Onze gedachten? Onze boeken? Als we geven, ontvangen we ook, delen is de ultieme vorm om gelukkig te zijn, om intensief onvoorwaardelijk gelukte beleven. Delen in de breedste zin van het woord…. En we hoeven natuurlijk niet gelijk door te slaan, laten we is klein beginnen. Hoe kun je nu al delen om de hartenergie te laten stromen? Gewoon vanuit het standpunt van jouw eigen persoonlijke ontwikkeling, waar je nu staat? Vanuit alles wat je nu al weet, ervaart en waar je middenin zit, vanuit je eigen processen en groei? Deel je mee???