Hoe krijgen we mensen wakker…
Door Edwin Pakal-Shanb’r op 21 maart 2011
Ik kijk naar buiten en dan om me heen. Ik zit in de trein en zie mensen druk de krant lezen, een plaatsje zoeken of de krant lezen. Ik kijk weer naar buiten en verwonder me over de mooie dag. De zon schijnt, de lucht is strak blauw. Zojuist hoorde ik de meeuwen hun ochtendlied nog zingen. Afgelopen weekend was het volle maan, en bijzonder ook nog. In 18 jaar is ze nog niet eerder zo dicht bij de aarde geweest als zaterdag. Wat was ze mooi, wat was ze dichtbij en groot, over het licht wat ze gaf maar niet te spreken! Ik kijk weer naar buiten en kan mijn ogen niet van de lucht houden. Ik vraag me oprecht af of mijn medereizigers de schoonheid van onze planeet eigenlijk wel ervaren. Op de een of andere manier word ik hier verdrietig van. Moeder Aarde, die ons zoveel geeft, die zo mooi is, dat het echt een eer voelt om hier rond te mogen lopen, om hier gedurende ons toch al zo korte leven te mogen verblijven.
Ik merk dat het mij blij maakt om van de natuur te genieten, om de frisse ochtendwind te mogen inademen. Om de natuur te zien ontluiken. Het is een blijdschap die zich niet makkelijk laat verdringen. Ik ben ook wel blij met mijn iPad, maar dat voelt toch anders. Blij omdat ik dit nu kan schrijven, maar verder nog? Ben eigenlijk al aan dit ding gewend. Maar de natuur? In al haar facetten, in al haar schoonheid. Elke dag is zij anders, elke dag vertaalt haar schoonsten zich weer op een andere manier, indrukwekkend, imposant. Het raakt mij, hoe zij er voor zorgt dat wij kunnen adem halen, dat wij kunnen eten en drinken, zonder ook maar iets terug te verwachten. En wij? Hoe dankbaar zijn wij voor alles wat zij ons geeft?
Ik kijk weer om mij heen, mensen die bellen, mensen die verstopt zitten achter hun iPod, achter hun pc. Realiseren zij zich wel wat moeder Aarde allemaal voor ons doet? Hoe mooi onze bijzondere planeet eigenlijk is? Mensen, het is lente! De tijd is aangebroken om te ontluiken, om wakker te worden! De natuur komt uit haar winterslaap, dat mogen wij ook doen! Onze eigen natuur, ons lichaam en ons denken wil dat ook heel graag… Het is tijd om vanuit de teruggetrokkenheid waarin de mensheid zich al eeuwen bevindt, in je eigen kracht te gaan staan, om te vertrouwen dat je jouw capaciteiten mag laten groeien en naar buiten mag laten komen. Voel de warmte van de zon, laat het je voeden met energie zodat je de kracht vindt om jezelf te mogen zijn… Ik zou het wel willen uitschreeuwen om mensen wakker te krijgen. Maar dat staat ook weer zo raar, midden in de trein…. Ik denk na… Hoe kunnen we mensen toch bereiken, hoe kunnen we ze wakker maken? De tijd is er klaar voor, de energieën ondérsteunen ons… Maar hoe kunnen we toch al die mensen bereiken… Heb jij misschien ideeën hierover? Help je mij bij het nadenken? Want ik voel me een beetje radeloos, eenzaam misschien wel… Omdat ik voel dat de natuur trekt, dat de mensen de innerlijke drang hebben om van het leven te genieten, van de natuur te genieten. Maar hoe krijgen we ze zover… Hoe… Ik verval in een diep gepeins….
Edwin Pakal-Shanb’r