Tolerantie
Geschreven door Edwin Pakal-Shanb’r op 7 augustus 2011
Het begrip tolerantie speelt al een paar weken, misschien wel maanden, in mijn bewust-zijn. Veel dingen in wat ik zie of meemaak triggeren dit begrip op de een of andere manier. Gewoon de dagelijkse dingen die ik meemaak, maar ook wat ik zie op TV.
Zo was ik gisteren, zaterdag 6 augustus, op de Gay Pride in Amsterdam. De Gay Pride die in 1996 is ontstaan om aandacht te vragen voor tolerantie (daar heb je het begrip weer) voor homoseksuelen. Ik stond, samen met een half miljoen andere toeschouwers, aan de kant te kijken naar de bootjes die voorbij trokken. Het was een geweldig kleurrijk spektakel, opgeluisterd door meezing en meedans muziek. Maar er was iets anders dan de andere jaren, iets wat ik voelde, beleefde, maar waar ik nog geen grip op kon krijgen. Het was feest, een groot feest door de grachten van Amsterdam. Geen onvertogen woord, een leuke sfeer in harmonie en gezelligheid. Maar dat is al jaren zo, dat is dus niet anders.
En toch, de ondertoon leek serieuzer, een breder blikveld. Alsof de Gay Pride de pubertijd aan het ontgroeien is. Natuurlijk liepen er nog veel te dikke mannen in leren pakken te springen op de boten en waren de travestieten goed vertegenwoordigd. Je weet wel, dat beeld wat de media vaak laat zien. Ik keek nog eens rond en toen begon het mij te dagen… er is een nieuwe generatie opgestaan die strijd voor tolerantie. Een generatie die uitstraalt: “doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg, maar ik heb wel wat te melden!“. En deze generatie liet zich zien! Zo was er een boot met militairen van Defensie, in uniform, die een saluut naar de toeschouwers brachten. Er was een boot “Jong en out” met jongeren tot 18 jaar, Government Pride met ambtenaren van de Rijksoverheid, Company Pride Platform, VVD, Groen Links, De Nederlandse Bank, de Politie, ING, Adecco, V&D, TomTom…. een indrukwekkend lijstje dat met nog meer namen van deze ‘nieuwe generatie’ aangevuld kan worden. De nieuwe generatie die strijd voor tolerantie en verder bouwt op datgene wat de vorige (en misschien wel de meer kleurrijke) generatie heeft opgebouwd.
Ik keek weer is om me heen, via de kade met al die duizenden mensen, naar de boten. Het viel me op dat we blijkbaar toe zijn aan de nieuwe generatie. Bij het voorbij komen van boten met daarop de vorige generatie werd er smakelijk gelachen en waren de opmerkingen niet van de lucht (met name uit de ‘doelgroep’ zelf). Maar bij het voorbij komen van de nieuwe generatie ontstond er een sfeer van respect en misschien zelfs bewondering. Er werd geklapt en bemoedigend toegejuicht. Ik werd blij van binnen. Het kan dus echt in Nederland… Samen, open minded, met elkaar en voor elkaar… eenheid met ruimte voor elkaars belevingswereld! En toen kwam het binnen, raakte het me. We kunnen één zijn met elkaar, met respect voor elkaar en met tolerantie. Tolerantie voor elkaars zienswijze en belevingswereld. De nieuwe generatie laat dit zien: door je als gelijke op te stellen kun je de belevingswereld van anderen raken, verruimen. Tolerantie begint bij jezelf: niet door je anders op te stellen t.o.v. anderen, niet door tegen de maatschappij aan te schoppen, maar door je Zelf te zijn, te durven zijn en je als gelijke op te stellen.
Zit hierin niet de verborgen boodschap om het totale wereldprobleem op te lossen? Oorlogen in het Midden-Oosten, hongersnood in Afrika, financiële crisissen, slachtoffers van (natuur)geweld, rijk versus arm, macht versus onmacht? Het credo van de Gay pride organisatie was: All together now! Misschien kunnen we volgend jaar een World Pride organiseren: ALL TOGETHER NOW! Allemaal samen, NU! laten we werken aan eenheid en aan een tolerante wereldgemeenschap. Bewezen is dat wij, de mensheid, het kunnen! Wat houdt ons nog tegen en hoe kunnen we dat doen? Dank je Gay Pride, voor het laten zien van dit bijzondere en geweldige voorbeeld!